پارك ملي خجير با وسعتي معادل با 11570 هكتار در فاصله‌اي نه چندان دور از شرق خدمات شهري تهران واقع است. اين پارك ملي (خجير) انواعي از بكرترين، نادرترين و ارزشمندترين اكوسيستم‌هاي طبيعي استپي، بيشه‌اي، كوهستاني و دشتي كشور را كه در عين حال الگويي تمام عيار از شرايط كليماكس اكولوژيكي مربوط به اراضي استان تهران به حساب مي‌آيند، در خود جاي داده‌اند. تا كنون تعداد 740گونه گياهي مختلف از اين پارك مورد شناسايي قرار گرفته است.
حيات‌وحش پارك هاي ملي خجير از جنبه‌هاي زيبايي شناختي، بوم‌شناختي، اجتماعي، اقتصادي و آموزشي و تفريحي از چنان ارزش والائي برخوردار است كه كم‌نظيري اين پارك را در ايران كاملاً قابل توجه مي‌نمايد، ده‌ها گونه پستاندار مانند قوچ و ميش البرزي، كل و بز وحشي، آهو، گراز، پلنگ، كفتار، گرگ، روباه، تشي و شنگ و بيش از 110گونه پرنده بومي يا مهاجر نظير پرندگان شكاري همچون عقب‌ها، لاشخورها و نيز اردك‌ها، حواصيل، داركوب‌ها در منطقه ديده مي‌شوند، خزندگان نيز شامل انواع متنوعي از مارها، سوسمارها و لاك‌پشت بومي البرز در اين پارك‌ زيست مي‌كنند و جمعيت قابل ملاحظه‌اي از آبزيان نيز در پارك ملي خجير وجود دارد كه در مجموع يكي از گنجينه‌هاي شاخص و پر اهميت حيات‌وحش جانوري ايران است و در ميان مناطق تحت مديريت سازمان نمونه است.
از آنجاييكه بر اساس اطلاعات حاصله سازمان حفاظت محيط زيست اخيراً اقدام به حصار كشي در بخشي از محدوده پارك ملي خجير و رها‌سازي گوزن زرد در اين محل نموده است. اين اقدام شايد در ظاهر مطلوب به نظر رسد ولي همانند بعضي از عوامل مخرب كه سازمان با صرف هزينه‌هاي زياد مبادرت به جلوگيري از آن مي‌نمايد خواهد بود.
در ماده2 آيين‌نامه اجرايي قانون حفاظت و بهسازي محيط‌زيست مصوبه شماره 81804 مورخ 4/12/1354 هيأت وزيران پارك ملي چنين تعريف گرديده است پارك ملي به محدوده‌اي از منابع طبيعي كشور اعم از جنگل و مرتع و بيشه‌هاي طبيعي و اراضي جنگلي و دشت و آب و كوهستان اطلاق مي‌شود كه نمايانگر نمونه‌هاي برجسته‌اي از ظاهر طبيعي ايران است و به منظور حفظ هميشگي وضع زندگي طبيعي آن همچنين ايجاد محيط مناسب براي تكثير و پرورش جانوران وحشي و رشد رستني‌ها در شرايط كاملاً طبيعي تحت حفاظت قرار مي‌گيرد.
بر اساس تعريف فوق شرايط كاملاً طبيعي مورد تأييد قرار گرفته است و در ماده هشت اين آيين‌نامه تغيير اكوسيستم در پارك‌هاي ملي ممنوع است.
حال سازمان حفاظت محيط زيست بر چه اساسي دست به اين اقدام فوق زده است جاي سوال دارد.
هر چند گوزن زرد يك گونه بسيار با ارزش است و در ساليان سال جهت جلوگيري از انقراض آن اقدام‌هاي زيادي انجام شده است و اكنون ديگر نگراني چندين سال پيش در خصوص اين گونه وجود ندارد چنين اقدامي با وارد نمودن گونه جديد و محصور نمودن بخشي از پارك ملي مي‌تواند فاقد توجيه علمي است.