در تاريخ ۱۲ اسفند امسال (  ۵- ۶ روز قبل ) در روستاي آهوانو در ۱۵ كيلومتري چشمه علي دامغان  و مشرف به مناطق شكار ممنوع كوه سفيد و آرسك يكي از بكر ترين شكارگاه هاي دامغان يك پلنك ۳ ساله با طولي بالغ بر ۲ متر به آغل يك روستليي در آهوانو حمله مي كنه و حدود ۳۳ راس گوسفند را پاره و از محل دور مي شود

فرداي آنروز مسئولين محيط زيست دامغان كه از اين موضوع باخبر شده اند ( به گفته خوشان ) با اسلحه بيهوشي به رد يابي پلنگ مي پردازند كهدر صورت مشاهده يا به مناطق بالايي هدايت يا با كمك تير بيهوشي زنده گيري شود كه در منطقه زير پل آستانه پلنگ مشاهده و بعد از شليك تير بيهوشي براي بستن پلنگ به سمت اين حيوان رفته كه پلنگ كاملا بيهوش نشده و  به انها حمله و در برابر اين حمله مامورين به شليك و كشتن پلنگ مبادرت مي نمايند و يكي از باارزش ترين موجودات محيط زيست ايران به راحتي از بين ميرورد

البته نكات زير در مورد اين پلنگ قابل بررسي است :

۱- منطقه مورد نظر يكي از بهترين مناطق و پر شكارترين مناطق دامغان است با توجه به اينكه پلنگ معمولا كمتر ريسك حضور در محل هاي انساني را مي كند علت حضور اين پلنگ  در آغل گوسفندان جاي بررسي دارد

۲- ايا محيط زيست به عنوان متولي حفظ و حراست از حيات وحش ايران در قبال اين گونه حمله ها نبايد خسارت ناشي از اين گونه در حال انقراض را پرداخت كند  ( نمي دانم شايدم پرداخت شده ) تا فرد متضرر بدنبال نابودي اين گونه حيات وحشي نباشد ( البته فرد مذكور در اين حادثه دخالتي در مرگ پلنگ نداشته است )

۳- پس از برخورد تير بيهوشي معمولاً روي حيوان يك تور انداخته كه در صورت بيهوش نشدن كامل موجود وحشي به فرد نتواند حمله كند هر چند جاي پنجه و دندان پلنگ روي پاي يكي از مامورين را كه شخصاً ديدم حكايت از ان داشت كه پلنگ خطر جاني براي افراد نداشته و تقريبا بعد از شليك تير بيهوش شده بود اما ترس از پلنگ و نبود همان تور ناقابل منجر به مرگ پلنگ شده است

بهر حال بازهم عدم تجهيزات كامل در محيط زيست ما قرباني گرفت كه شايد سال هاي بعد فرزندان ما در افسانه ها اسمي از آن بشنوند و خود ما زماني برسد كه براي بقاي يك قلاده از آن حاضر به خرج كردن مبلغي ده ها برابر  آن تفنگ بيهوشي باشيم