هنگامي‌كه محو تماشاي خرس قهوه‌اي ايراني در محيط طبيعي زندگي‌اش بودم، به‌اين موضوعات فكر مي‌كردم كه علاوه بر جثه نسبتاً كوچك در مقايسه با عموزاده‌هايش در شمال كانادا، محدوديت تغذيه‌اي و رژيم غذايي بسته‌تري نسبت به‌آنها نيز دارد، كه البته ناشي از اجبار محيط زندگي و اكوسيستم آنهاست.
محل زيست خرس قهوه‌اي ايراني، مناطق جنگلي و كوهستاني و بيشتر در دو رشته‌كوه البرز و زاگرس است. طول اين حيوان بزرگ و تنومند ممكن است به‌دو متر و وزن آن به‌بيش از 250 كيلوگرم برسد. لازم به‌يادآوريست كه وزن خرس گريزلي (خويشاوند خرس قهوه‌اي ايراني در كانادا) به‌530 كيلوگرم نيز مي‌رسد!
طبق اصل اكولوژيكي برگمن، حيوانات خون‌گرم مناطق سرد (عرض‌هاي جغرافيايي بالا) جثه بزرگتر و در نتيجه نسبت سطح به‌وزن كمتري از خويشاوندان مناطق گرمسيري خود دارند. به‌عنوان مثال گوزن قرمز يا قوچ و ميش (از هر نژادي) عموماً در مناطق مرتفع و قسمت‌هاي سردسير كره زمين جثه‌هاي درشت‌تري نسبت به همگنان در مناطق جنوبي و گرم‌ دارند. قوچ لارستان و قوچ اوريال در ايران نمونه بارز اين مسأله است. شواهد نشان مي‌دهد كه در مورد خرس قهوه‌اي نيز اين مسأله در ايران مصداق پيدا مي‌كند. علي‌رغم وجود اين گونه در سراسر ايران در گذشته‌اي نه‌چندان دور، خرس‌هاي قسمت‌هاي شمالي ايران در نواحي البرز و جنگل‌هاي كوهستاني ارسباراني جثه‌هاي تقريباً بزرگتري از خرس‌هاي صفحات جنوبي كشور، در استان‌هاي فارس و كرمان دارند.
خرس ايران سر پهن و پوزه‌ كوتاه و گوش نسبتاً‌ كوچك و راست و گرد و چشم‌ها نسبتاً كوچك و گردن كوتاه و كلفت است. دست‌ها و پاها بلند و كلفت و هر كدام با پنج چنگال و پاها از دست‌ها بلندترند.
بدن از موهاي انبوه و زبر و بلند پوشيده شده است. رنگ موها از قهوه‌اي تيره تا قهوه‌اي زرد و خاكستري تغيير مي‌كند. گاهي لكه كوچكي با رنگ روشن در سينه ديده مي‌شود.
خرس قهوه‌اي در ايران در نواحي جنگلي و كوهستاني كوه‌هاي البرز و كوه‌هاي زاگرس زندگي مي‌كند.