تاريخ حيات وحش ايران به همان اندازه كه خاطرات تلخ كشتار يوزپلنگ ها را در حافظه خود به ثبت

 رسانده شاهد سلاخى و كشتار بى رحمانه پلنگ ها به دست شكارچيان و مردم ناآگاه نيز بوده است. زير گرفتن ۴ قلاده پلنگ در جاده پارك ملى گلستان توسط رانندگان بى احتياط در زمستان سال ،۸۳ كشتن يك قلاده پلنگ ماده در جنگل هاى عباس آباد در سال ،۸۲ كشتن يك پلنگ توسط اهالى يكى از روستاهاى اطراف رشت به ضرب چوب و چماق در سال ،۸۳ تكه تكه كردن يك توله پلنگ در چالوس در سال ۸۲ تنها به جرم ديده شدن در نزديكى شهر، كشته شدن پلنگ در يكى از روستاهاى قائم شهر به ضرب گلوله توسط روستاييان ناآگاه و كشتن همزمان يك پلنگ و گرگ ماده در سوادكوه مازندران در سال ۸۲ و سپس به آتش كشيدن حيوان نيمه جان توسط روستاييان و... تنها گوشه كوچكى از ظلم و جفايى است كه توسط مردم ناآگاه بر سر اين حيوان آمده است و در تمام موارد اين پلنگ بود كه به وحشيانه ترين شكل ممكن كشته شده است. براى مثال توله پلنگى كه در چالوس تكه تكه شد جرمش فقط عبور از حاشيه شهر و ديده شدنش توسط مردم بود اما مجازاتش ضربات چوب و چماق و تبر بود كه بر سر و رويش فرود مى آمد تا اينكه بالاخره سر از بدن حيوان نيمه جان جدا كردند و لاشه اش نيز قطعه قطعه شد.در عين حال وقتى برخى مطبوعات خبر اين واقعه را درج كردند، نوشتند: «پلنگ وحشى توسط مردم كشته شد»!كمبود طعمه و تخريب زيستگاه همواره دو عامل مهم بوده تا حيوان به قصد يافتن غذا به اماكن مسكونى نزديك شود غافل از اينكه چه به روستاها بيايد و چه نيايد در هر دو حالت محكوم به مرگ است. اگر به روستا پناه بياورد با چوب و چماق و تبر از او استقبال مى شود و اگر هم در زيستگاه بماند سرنوشت پلنگى را خواهد يافت كه سال گذشته در سيستان و بلوچستان از گرسنگى جان باخت.منطقه حفاظت شده بزمان در سيستان و بلوچستان تا تابستان سال گذشته تنها دو قلاده پلنگ بالغ و دو توله پلنگ داشت كه يكى از توله ها بعد از جدايى از والدين در نتيجه گرسنگى و فقر منابع زيستى سرانجام جان باخت تا انقراض نسل پلنگ در سيستان و بلوچستان بلكه به يك زنگ خطر و هشدار جدى تبديل شود.دور نيست روزى كه مجبور شويم قلم را روى كاغذ بلغزانيم تا بنويسيم هم اينك نسل پلنگ در آستانه انقراض جدى است....